کار سختیه توو نیمه های ارتفاع  453 متری از تهران قرار بگیری و بخواهی ذهنت رو به یک چیز متمرکز کنی به صفحاتی که منتظر هستند تا با نوشته های احمقانه توو پاکی و درخشش خودشون رو از دست بدهند. توو این ارتفاع باید تمام " هم و غمت " ــ لطفا برای " هم " تشدید نگذارید برای رسیدن به این حس نیازی به فشارآوردن به مغز نیست ــ  این باشه که یک خبرنگار شهری هستی و باید به تهرانی نگاه کنی که جز دود، ترافیک، سر و صدا و هزار و یک سیاهی دیگه ای که دغدغه چند ساله تو بوده، چیز دیگه ای نداری.
  اما حیفت میاد این لحظات رو با یه فکر مسخره به نام گزارش هدر بدی، چند بار اتفاق می افته تا بتوونی توو این وضعیت قرار بگیری؟ حتی بعدها می توونی پز این لحظات رو به بقیه بدی. ارتفاع نزدیک به ۳۰۰ متری از زمین، درست جایی که بین زمین و آسمان هستی، جایی که می توونی دو گام به جلو بری، خم بشی و حتی با دل و جرات تر باشی و خودت رو از اون بالا رها کنی و در یک خلسه ابدی فرو بری نتوونستم به تهران فکر کنم و نه هیچ چیز دیگه ای با گلناز خندیدم، از حواس پرتی نگهبان استفاده کردم و خم شدم و زیر پایم را با دقت و تامل نگاه کردم و از اینکه تونسته بودم بالاتر از پشت بام خونه پدری و حتی ترن هوایی برم لذت بردم و به یک نتیجه ساده ای رسیدم: " سوء تفاهمی به نام زندگی ".
آزاده