گاهي اوقات از روزنامه نگار بودن نه تنها دلزده كه منزجر ميشوم، اين مشكل من تنها نيست بيشتر دوستانم كه اين روزها به قول معروف خاك صحنه خورده اند و حالا بعد از ده سال بايد پسوندي از روزنامه نگاري را به دنبال داشته باشند، با ظهور خبرنگاران و روزنامه نگاراني كه حتي از ابتدايي ترين سواد روزنامه نگاري هم بي بهره اند، دچار اين حس مي شوند. در اين وانفسا حساب ما و آن عده كه براي رسيده به جايگاه مثلا با ثبات در كار چهار سال پا به پاي كار كردن تحصيلات آدكادميك اين رشته را پشت سرگذاشته اند، اين ناراحتي چند برابر است، حالا بماند كه من هنوز دست از حماقتم برنداشته ام دارم همچنان به كار خودم ادامه مي دهم.
  همه ما به اين نتيجه رسيده ايم كه روزنامه نگار بودن در ايران نه نياز به تلاش دارد و كار مستمر و نه لازم است شناختي از حوزه خبر، گزارش و مصاحبه داشته باشي، حتي لازم نيست خودت را گول بزني، درس بخواني يا زحمت بكشي و سالها در كنار آدمهاي كاركشته روزنامه نگاري تلمذ كني، تنها كافي است دستت به جايي بند باشد و پشتت به جايي گرم، آن وقت مي تواني از يك منشي ساده يا آدم بيكار كه گوشه خانه مانده به روزنامه نگاري برسي، اظهار نظر سياسي بكني و  يادداشت بنويسي و حتي امر بر تو مشتبه شو كه مي تواني مسير انتخابات رو تغيير دهي و خلاصه حسابي براي خود بتازي.
  نمونه اين مدعا هم كم نيست و كافي است سري به سايتهاي معتبر و روزنامه هاي رنگ و ارنگ روي دكه ها بيندازي و ببيني چه مطالبي به عنوان يادداشت، گزارش و خبر  به خورد خوانندگاني داده مي شود كه قرار است با اين شيوه روزنامه نگاري شعور و شخصيتشان بيش از اين ناديده گرفته شود.
  خبرگزاري و روزنامه هم فرقي با هم ندارند، هركس سعي دارد به نوعي در اين تخريب شخصيتي پيشتاز باشد به عنوان مثال در بسياري از آنها اصول ابتدايي تيتر زدن ناديده گرفته مي شود و به نظر مي رسد حتي دبير سرويس كه بايد هدايت گر خبرنگار نوپا حوزه خود باشند فراموش كرده كه روزنامه نگار كسي است كه دانش و داشته هاي خود را به بينش تبديل كرده و به آن آگاهي ها، عمق و غناي موردنظر را ببخشند و در اختيار مخاطبان و خريداران قرار دهد.
  شايد اصلا مشكل از خبرنگاري نيست كه به اين حرفه روي آورده اند، شايد مشكل دبيري كه سرويس يك روزنامه يا خبرگزاري را هدايت مي كند، است كه فاقد سواد بوده و كارش بيشتر رابطه اي است.
آزاده